Τετάρτη, 11 Απρίλιος 2012 06:49

Ευχή

«Κορόιδο!» «Ε, κορόιδο!» τον ανέβαζαν για να τον κατεβάσουν στα υπόγεια της ψυχής του.
Λίγο ακόμα και δεν θα θυμόταν κανείς το όνομά του. Το βαφτιστικό του.
Αριστοτέλης. Έτσι είχε παραγγείλει ο παππούς. Το είχε λέει ταμένο στον φιλόσοφο.
Ξεχάστηκε το τάμα, ξεχάστηκε ο Αριστοτέλης.
Το μόνο που είχε μείνει να θυμίζει τον παππού ήταν η καθαρή ματιά. Μόλις αντίκρυζες τα μάτια του καθρεφτιζόταν το μέσα σου.
Ο Αριστοτέλης από τότε που πήγαινε στο σχολείο ήταν ο αγαθός της παρέας.
«Μου δίνεις να αντιγράψω τα Αρχαία;» ο ένας.
«Δώσε μου τη Φυσική» ο άλλος.
Και κανένας δεν ήθελε τον Αριστοτέλη για παρέα.
Αγαπούσαν την δουλειά του και όχι εκείνον.
Στην εταιρεία που εργαζόταν οι συνάδελφοί του λες και ποτέ δεν αποφοίτησαν από το σχολείο. Λες και ήταν οι συμμαθητές του. Μόνο πιο απαιτητικοί.
«Το Σαββατοκύριακο να κάνεις τους ελέγχους μου» απαιτούσαν.
Δίχως να ελέγξει κανείς αν είχε κάποια ανάγκη ο Αριστοτέλης.
Η Μεγάλη Τετάρτη ήταν η παρηγοριά του. Κάθε χρόνο άκουγε διψασμένος την διήγηση για το πώς ο Χριστός έπλυνε τα πόδια των μαθητών του. Παραγγελία ήταν να κάνουν κι εκείνοι το ίδιο. Ο Αριστοτέλης το πήρε προσωπικά. Δίχως να γκρινιάζει πια. Στην αρχή μόνο του κακοφαινόταν. Ύστερα σκέφτηκε:
«Μόνο έτσι μπορούμε να πούμε οτι ζούμε στ' αλήθεια. Μόνο όταν ο ένας παραστέκεται στον άλλον».
«Μη γίνεσαι κορόιδο» του έλεγαν όσοι δήλωναν πως τον αγαπούσαν. «Κράτα κάτι και για σένα».
«Δεν έχω τίποτα δικό μου, κανένας δεν έχει» τους έλεγε.
Τίποτα δεν ήθελε. Ίσως σχεδόν τίποτα. Ίσως θα ήθελε να γίνουν δυο. Δυο που να παραστέκονται. Για να μπορούν μετά να γίνουν άλλοι τόσοι κι ακόμα πιο πολλοί.
 

Πηγή

Δείτε ακόμα στην κατηγορία: « Συγνώμη Φιλί »
Site Created by Pixel Orange