Οι μυροφόρες αγγελιοφόροι της Ανάστασης

Οι μυροφόρες αγγελιοφόροι της Ανάστασης
(Μάρ., ιε’ 42-47, ιστ’ 1-8)

Ο ενταφιασμός του Ιησού
42 Καὶ ἤδη ὀψίας γενομένης, ἐπεὶ ἦν παρασκευή, ὅ ἐστι προσάββατον, 43 ἐλθὼν ᾿Ιωσὴφ ὁ ἀπὸ ᾿Αριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ ᾿Ιησοῦ. 44 ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσ¬καλε¬σά-μενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε· 45 καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ ᾿Ιωσήφ. 46 καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου. 47 ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ᾿Ιωσῆ ἐθεώρουν ποῦ τίθεται.

Οι μυροφόρες στον τάφο του Χριστού
1 Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ ᾿Ιακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. 2 καὶ λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. 3 καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; 4 καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα. 5 καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. 6 ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· μὴ ἐκθαμβεῖσθε· ᾿Ιησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. 7 ἀλλ᾿ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. 8 καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ…

Η θεραπεία του παράλυτου στη Βηθεσδά

Η θεραπεία του παράλυτου στη Βηθεσδά
(Ιω., ε’ 1-15)

1 Μετὰ ταῦτα ἦν ἡ ἑορτὴ τῶν ᾿Ιουδαίων, καὶ ἀνέβη ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς ῾Ιεροσόλυμα. 2 ἔστι δὲ ἐν τοῖς ῾Ιεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρᾳ, ἡ ἐπιλεγομένη ἑβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. 3 ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν. 4 ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐταράσσετο τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι. 5 ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. 6 τοῦτον ἰδὼν ὁ ᾿Ιησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; 7 ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. 8 λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 9 καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. 10 ἔλεγον οὖν οἱ ᾿Ιουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. 11 ἀπεκρίθη αὐτοῖς· ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 12 ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 13 ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ ᾿Ιησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. 14 μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. 15 ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς ᾿Ιουδαίοις ὅτι ᾿Ιησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.…

Προτάσεις κατηχητικών μαθημάτων

20 Νοεμβρίου 2016
Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας,
Αρχισυντάκτη της ιστοσελίδας

Α. ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΚΡΙΚΟΣ

Αγαπημένε μου φίλε,  Αγαπημένη μου φίλη,

Τα Εισόδια της Θεοτόκου αποτελούν μια από τα μεγαλύτερες Θεομητορικές εορτές. Σπάνια όμως αναδεικνύεται το βαθύτερο νόημά της, πέρα από την ιστορική καταγραφή, η οποία –ας σημειωθεί- περιλαμβάνεται στο Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου, που δεν αποτελεί μέρος του κανόνα της Καινής Διαθήκης.

Θα ήθελα να σου προτείνω να αναλογιστείς τι σχετικό με την κατηχητική μας διακονία μπορεί να κρύβεται πίσω από τν διήγηση αυτή. Τριών χρονών κοριτσάκι, ο Ιωακείμ και η Άννα παραδίδουν την Μαρία στον Ναό, αναθέτοντας την ανατροφή της ουσιαστικά στον ίδιο τον Θεό. Το γεγονός αυτό στρέφει τη ματιά μας στη γενεαλογία της Μαρίας και το πνεύμα της ευσέβειας, το οποίον χαρακτήριζε το περιβάλλον της.

Έχουμε συνηθίσει να επικεντρώνουμε την προσοχή μας στον Ευαγγελισμό, ως την πρώτη μεγάλη στιγμή της προσφοράς της Παναγίας στην υπόθεση της σωτηρίας μας. Το σημερινό γεγονός όμως έρχεται να μας υπενθυμίσει πως πίσω από τις μεγάλες στιγμές ή τις μεγάλες προσωπικότητες προϋπάρχει μια μακρά διαδικασία. Η Παναγία δεν αποτελεί έναν –θα έλεγα- πνευματικό κομήτη, ο οποίος έρχεται από το «πουθενά». Μοιάζει περισσότερο με έναν κρίκο, τον προτελευταίο, μιας γενιάς, που προετοιμάζει τον τελευταίο και κορυφαίο κρίκο, τον ίδιο τον Χριστό μας.

Η μακρά αυτή ιστορία της ευσέβειας από γενιά σε γενιά, αν την αναγνωρίσουμε, θα μας βοηθήσει νομίζω να νοηματοδοτήσουμε και το δικό μας έργο. Δεν είμαστε άραγε και εμείς παράγοντες διατήρησης της ευσέβειας στην αλυσίδα των γενεών των παιδιών, που έχουμε μπροστά μας; Δεν καλούμεθα να διατηρήσουμε και να ενισχύσουμε την πνευματικότητα παιδιών, τα οποία αποτελούν τον μέχρι στιγμής τελευταίο κρίκο μιας γενεαλογίας που άντεξε, ποιος ξέρει πόσα εμπόδια, πόσους πειρασμούς, ώστε να φτάσει να παραδίδει σήμερα σ΄ εμάς τον τελευταίο γόνο της; Δεν αξίζει τον κόπο να πιστέψουμε και να ελπίσουμε, πως από ένα από τα παιδιά που σήμερα περιμένουν από μας πνευματικά εφόδια που θα τα συνοδέψουν μια ζωή, θα προκύψει στην επόμενη, στη μεθεπόμενη ή ποιος ξέρει πότε ένα λαμπρό αστέρι του Παραδείσου, ένας φίλος Χριστού, ένας άγιος; Πού ξέρουμε τι σχέδιο του Θεού εξυπηρετεί ο σπόρος που ρίχνουμε σήμερα; Δεν είναι συναρπαστική η ευθύνη που πέφτει στις πλάτες μας; Δεν αποτελούμε κατά χάριν ρυθμιστές μιας εξέλιξης ή και μιας -μη γένοιτο- μιας διακοπής, μιας παύσης, μιας ρήξης αλυσίδας, η οποία, αν εμείς αμελήσουμε, ποιος ξέρει εάν και πότε θα ανακτήσει την συνέχεια που διακόπηκε;

Τα Εισόδια της Θεοτόκου αποτελούν υπενθύμιση ενός παιδαγωγικού και κατηχητικού νοήματος. Παραδίδουμε παιδιά στον ναό του Κυρίου και συγχρόνως τα υποδεχόμαστε ως υποψηφίους γεννήτορες, υποψήφιους γονείς φωτός, λαμπρού όσο και το Φώς του προσώπου του μικρού Ιησού, του οποίου την Γέννηση έχουμε ήδη αρχίσει να ατενίζουμε. Αξίζει νομίζω το κόπο να μας κινητοποιήσει η ευθύνη, αλλά και η ουρανόσταλτη αυτή δωρεά: Να ετοιμάζουμε αγίους!

Β. ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΝΗΚΟΥΝ;

Όπως πριν δυο εβδομάδες με την παραβολή του πλούσιου και του Λάζαρου, έτσι και σήμερα, ο λόγος του Χριστού περιστρέφεται γύρω από τον πλούτο.
Και τότε το τονίσαμε, και σήμερα ας το επαναλάβουμε: Οι εποχές μας είναι άκρως ευαίσθητες σε τέτοια θέματα. Έχουμε λοιπόν ακόμη μια ευκαιρία να προσεγγίσουμε σημερινά θέματα και αδιέξοδα, μέσα από το πρίσμα της ευαγγελικής σοφίας. Φτάνει να τοποθετήσουμε και την σημερινή περικοπή στο σωστό της πλαίσιο.

Κύριο θέμα σήμερα είναι η πλεονεξία. Ο Θεός αποκαλύπτει στον πλούσιο, πως, ουσιαστικά, τίποτε δεν του ανήκει. Συνεπώς, δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με πλεονεξία, αλλά και με μια χαμένη ζωή. Ο πλούσιος περιμένει να ζήσει. Και θα φύγει από αυτή τη ζωή, χωρίς η αναμονή αυτή να δικαιωθεί. Η χαρά δεν τον άγγιξε. Κάποια στιγμή σχεδιάζει ακόμη και τι θα πει στον εαυτό του. Το μόνο συναίσθημα, που οπωσδήποτε βίωσε, είναι ένα διαρκές άγχος. Τα πλούτη του έχουν χάσει εντελώς τη χρησιμότητά τους. Έχουν γίνει σχεδόν ζωντανά όντα. Αισθάνεται την ανάγκη να τα προστατέψει και να τα έχει για πάντα κοντά του. Τα συμπτώματα θυμίζουν γονιό, που ετοιμάζει το σπίτι της κόρης του κοντά, για να μη την χάσει. Πιθανότατα, δεν τολμάει καν να τα καταναλώσει. Είναι οι σύντροφοί του. Πιθανόν κάποιες νύχτες να τον έβρισκαν δίπλα του να τους μιλά. Πάντως, άλλο πρόσωπο δεν υπάρχει στην παραβολή. Ο όποιος διάλογος γίνεται με τον εαυτό του.

Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση: Σε μια εποχή, όπου το πρόβλημα της συσσώρευσης πλούτου είναι το πιο οδυνηρό και το πιο σκανδαλώδες, το μόνο που έχει να πει η πίστη μας, είναι η προσδοκία, μήπως οι πάμπλουτοι αυτής της γης αντιληφθούν την ματαιότητα και αλλάξουν τακτική; Δεν υποψιάζεται ο Χριστός, πως την ώρα των ανόητων προβληματισμών του άφρονα πλούσιου, χιλιάδες άνθρωποι, τότε και σήμερα, δεν έχουν εξασφαλίσει ούτε την καθημερινή τους επιβίωση;
Αν αφιερώσεις λίγο χρόνο να διαβάσεις τα τρία χωρία, που προηγούνται της παραβολής, ίσως να διαφωτιστείς:

Αφορμή για την παραβολή αυτή, υπήρξε το αίτημα κάποιου να αναλάβει ο Χριστός ρόλο μεσολαβητή, για να μοιραστεί μια κληρονομιά. Το ρήμα «μοιραστεί» μας τοποθετεί σε μια διαδικασία δικαιοσύνης. Πρέπει να γίνει μια δίκαιη μοιρασιά. Ο Χριστός όμως απαρνιέται αυτόν τον ρόλο. Δηλώνει, πως δεν είναι δικαστής. Μήπως αυτό σημαίνει πως αδιαφορεί για τις νομικές διαδικασίες; Η επιλογή της παραβολής, μάλλον δηλώνει, πως, για τον Χριστό, το πρόβλημα της ανθρώπινης κοινωνίας δεν είναι η έλλειψη δικαιοσύνης, αλλά η πλεονεξία. Δεν είναι λοιπόν αυθαίρετο να συμπεράνουμε, πως η αναφορά στην πλεονεξία, ως απάντηση στο αίτημα για δικαιοσύνη, αποτελεί την βαθύτερη πρόταση, που καταθέτει ο Χριστός στον άνθρωπο, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η αδικία κι η ανισότητα, τις οποίες είναι πασιφανές, πως η ανθρώπινη δικαιοσύνη δεν μπορεί να αντιμετωπίσει.

Ακόμη μια φορά, ο ευαγγελικός λόγος αποδεικνύεται πολυδιάστατος. Στην περίπτωσή μας, ο λόγος αυτός είναι σαφώς πνευματικός, με αποδέκτη κάθε άνθρωπο, πλούσιο ή φτωχό, καθώς και οι δύο είναι πιθανόν να διακατέχονται από το ίδιο πάθος. Είναι όμως συγχρόνως και πνευματικός. Η εσωτερική αλλοτρίωση του πλεονέκτη, είτε είναι πλούσιος, είτε φτωχός, δηλητηριάζει όλη την ανθρώπινη κοινωνία.

Δεν είναι λοιπόν ο πλούτος το πρόβλημα. Πρόβλημα είναι η αληθινή ζωή, που κινδυνεύει να μείνει άπιαστη, όσο η ύπαρξη περιστρέφεται γύρω από την ποσότητα. Ποσότητα και ποιότητα βρίσκονται σε σύγκρουση. Γι΄ αυτό και η συσσώρευση του πλούτου είναι το σύμπτωμα πνευματικού και υπαρξιακού εκτροχιασμού.

Πιθανόν μάλιστα, ο πρώτος στίχος μετά το τέλος της παραβολής (στ. 22), δίνει και τον καλύτερο επίλογο. Άλλωστε, την επόμενη φράση του, ο Χριστός την ξεκινάει, λέγοντας: «Γι΄ αυτό σας λέω…» και συνεχίζει: «…μην αγωνιάτε για τη ζωή σας τι θα φάτε και για το σώμα σας, τι θα ντυθείτε». Δεν μας αποτρέπει από τη φροντίδα. Όσο αυτή δεν διαταράσσει τον άνθρωπο, τον κρατά κύριο των πραγμάτων και ελεύθερο από τον πλούτο. Η αλλοτρίωση αρχίζει, όταν η φροντίδα γίνει αγωνία. Από εκεί και πέρα, τα πράγματα, η ποσότητα, έχουν κάνει κατοχή στη ψυχή και δεν της επιτρέπουν να νιώσει ποτέ αυτάρκης. Ας έρθουμε όμως στην παραβολή: Ανάλυση μαθήματος

Καλώς ήλθατε

Αγαπημένοι μας φίλοι,

Πολλά μπορεί να καταλογίσει κανείς στην εποχή μας. Όλοι είμαστε σχεδόν βέβαιοι, πως η ανθρωπότητα περνά τις χειρότερες μέρες της. Αυτό όμως, που πραγματικά λείπει και η απουσία του προκαλεί θλίψη, φόβο και απόλυτη σύγχυση, είναι το φως.

Την έννοια του φωτός μπορεί κανείς να την προσδιορίσει με τους δικούς του όρους. Στη διδασκαλία όμως του Αποστόλου Παύλου, το φως ταυτίζεται με το πρόσωπο του Χριστού μας. Αυτός είναι, που με το λόγο Του, τη θυσία Του και με τη χάρη Του γίνεται το μέτρο των πραγμάτων, το μέτρο του καλού και του κακού, του ηθικού και του ανήθικου, του έντιμου και του άτιμου.

Μπορεί, θεωρητικά, να είμαστε όλοι εχθροί του σκότους, κατά βάθος όμως το σκότους μας φαίνεται βολικό. Στο σκοτάδι όλα γίνονται κρυφά. Στο σκοτάδι τίποτε δεν φαίνεται και κανείς δεν είναι ένοχος για τίποτε. Στο σκοτάδι όμως κυρίως λείπει αυτό, που αν υπήρχε, πολλά πράγματα και πολλοί άνθρωποι θα ήταν καλύτεροι: Η ντροπή.

Να γιατί οι Πατέρες μας, αποδίδουν στο πνευματικό φως, που εκπέμπει ο Τριαδικός Θεός, όχι μόνον την πνευματική ηδονή, αλλά και την επώδυνη επαφή με την αλήθεια. Το φως δεν φωτίζει μόνον. Γίνεται μέτρο που αξιολογεί τις επιλογές μας, που καλεί σε αυτοκριτική και που δείχνει το δρόμο σε μετάνοια. Και αυτή η διαδικασία είναι επώδυνη, διότι, όπως λένε οι Νηπτικοί Πατέρες, η κακή έξη προς την αμαρτία έχει ταυτιστεί με τον εαυτό μας και η αποκόλληση από αυτήν κρύβει πόνο πολύ. Πόνο όμως λυτρωτικό.

Το Φως καταργεί την κατάσταση της σχετικότητας, όπου όλοι έχουν δίκιο και ο καθένας κατασκευάζει τη δική του ηθική, προσαρμοσμένη συνήθως εκ των υστέρων στην εγωπάθεια και τον ναρκισσισμό του. Το Φως κάνει τους ανθρώπους να μιλούν με ευθύτητα, χωρίς γιρλάντες και τεχνάσματα δημοσίων σχέσεων, χωρίς έννοια για διατάραξη ισορροπιών και απώλεια της εύνοιας εκ μέρους των ισχυρών. Κριτήριο για τον άνθρωπο του Φωτός είναι αυτό που αρέσει στον Κύριο (στ. 17), όχι διότι επιθυμεί να κολακέψει έναν δυνάστη Θεό, αλλά διότι επιθυμεί να ανταποκριθεί ολόψυχα, χωρίς εκπτώσεις και συμβιβασμούς, σε μια δωρεά απέραντης αγάπης.

 

Η ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ

Αγαπημένοι φίλοι,

 

Ο κόσμος μας διψάει για ηγέτες. Όλοι λένε, πως ο καιρός των μεγάλων ηγετών πέρασε. Το γεγονός αυτό διαπιστώνεται, όχι μόνον στην πολιτική, αλλά και σε όλους τους επιστημονικούς και πνευματικούς χώρους. Πολλοί δεν το λένε αρνητικά. Θεωρούν, πως η πρόοδος της επιστήμης, η ακρίβεια των μετρήσεων, η μαζική παραγωγή τεχνοκρατών και στελεχών επιχειρήσεων σε όλα τα πεδία της καθημερινότητας είναι ικανή να ρυθμίσει ισορροπίες, να λύσει προβλήματα και κυρίως να πείσει για την αποτελεσματικότητα κάθε είδους αποφάσεων και μέτρων.

Παρ΄ όλα αυτά, ο κάθε χώρος, ακόμη και ο στενά επιχειρηματικός, διψάει για ηγέτες. Δεν είναι τυχαίο, πως το θέμα «ΗΓΕΣΙΑ», έχει γίνει αντικείμενο μελέτης και ανάλυσης, πληθώρα μάλιστα σεμιναρίων παγκοσμίως, επιδιώκουν να διαμορφώσουν αποτελεσματικούς ηγέτες σε όλα τα πεδία της κοινωνικής ζωής. Η συγκέντρωση της προσοχής στον ρόλο του ηγέτη έχει οδηγήσει και σε ένα πολύ σημαντικό συμπέρασμα:

Ο ηγέτης δεν είναι ένας αυστηρός διοικητής, ένας καλός οργανωτής ή ένας ηρωικός στρατηλάτης, όπως τον περιγράφουν οι σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας. Σήμερα, αποτελεσματικός ηγέτης θεωρείται

  • εκείνος, που θα μπορέσει να οραματιστεί μια καινούργια πραγματικότητα, καλύτερη από την τωρινή,
  • εκείνος που θα μπορέσει να πείσει τους συνεργάτες του για την αξία της υλοποίησης του οράματός του και τέλος,
  • εκείνος, που θα καταφέρει να τους συμπαρασύρει στον δρόμο της δράσης, με βασικό παράγοντα έμπνευσης το προσωπικό του παράδειγμα.

Το θέμα είναι μεγάλο και βέβαια δεν μπορεί να εξαντληθεί στο σημείωμα αυτό. Αυτό όμως, που εύκολα μπορεί κανείς να διαπιστώσει, συνδυάζοντας όλα τα παραπάνω με την σημερινή Αποστολική περικοπή, είναι πως το ήθος και η πρακτική των Αποστολών και κατ΄ επέκτασιν η παράδοση της Εκκλησίας μας έχουν περιγράψει με λεπτομέρειες την ποιότητα του ηγέτη, αλλά και την έχουν φανερώσει διαχρονικά μέσα στη ζωή της Εκκλησίας.

Κατ΄ αρχάς, ας μην ξεχνάς αγαπημένη φίλη και αγαπημένε φίλε, πως ο ρόλος σου ως κατηχητή είναι ένας ρόλος ηγετικός. Πρώτον, έχεις ενστερνιστεί ένα όραμα γενικό, το όραμα ενός κόσμου καλύτερου, ειρηνικότερου και δικαιότερου από τον δικό μας, για χάρτη του οποίου αφιερώνεις δυνάμεις και χρόνο, προκειμένου να συμβάλλεις στην υλοποίηση του. Δεύτερον, έχεις ενώπιον σου εν δυνάμει συνεργάτες σου, που περιμένουν από σένα, όχι απλή ενημέρωση, αλλά έμπνευση, ορμή, πίστη στο καλύτερο και καθοδήγηση προς την υλοποίησή του. Και τρίτον, οι μαθητές σου και οι κάθε λογής ακροατές σου είναι έτοιμοι να σε ακολουθούσουν σε έναν δρόμο, αν βέβαια πειστούν από το προσωπικό σου παράδειγμα, πως ο δρόμος αυτός αξίζει κάθε είδους θυσία.

Υπάρχει και μια άλλη διάσταση: Στον δρόμο αυτό, είσαι και εσύ καθοδηγούμενος. Έχεις κάνει δικό σου ένα όραμα, που το θεμελίωσε Άλλος και που σε έπεισε με το προσωπικό Του παράδειγμα, πως, αν Τον ακολουθήσεις, η ζωή, τόσο η δική σου, όσο και όλης της ανθρωπότητας θα βρει λύσεις και απαντήσεις σε πλήθος ερωτημάτων και αδιεξόδων. Θα ήθελα όμως να αναλογιστείς, πως η φλόγα σου αυτή, της οποίας μόνον εσύ γνωρίζεις την θερμότητα, μένει αναμμένη, γιατί στη ζωή σου αξιώθηκες ανθρώπους , που σου την ενέπνευσαν, την κρατάνε αναμμένη και η παρουσία τους ή η μνήμη τους σε βοηθά να ξεπερνάς όλες τις δυσκολίες και τους πειρασμούς.…

Ουράνια και Επίγεια Δικαιοσύνη

Ουράνια και Επίγεια Δικαιοσύνη

«Η παραβολή του πλούσιου και του Λαζάρου»

Σε εποχές σαν και τη δική μας, εποχές φτώχιας, αλλά και εξοργιστικής αδικίας, το να μιλήσουμε μόνο για μεταθανάτιες αμοιβές και τιμωρίες, αποτελεί πρόκληση, αλλά και δικαίωση της μομφής, που επί ενάμιση αιώνα τώρα αποδίδεται στη θρησκεία, ως «οπίου των λαών».

Αυτά ακριβώς σκεπτόμουν, διαβάζοντας την παραβολή του πλούσιου και του Λάζαρου, που θα διαβαστεί στους ναούς μας τη επόμενη Κυριακή. Και είναι μεγάλος ο κίνδυνος, εάν η συγκεκριμένη περικοπή δεν τοποθετηθεί στο ακριβές της πλαίσιο, να παρερμηνευθεί και να αποπροσανατολίσει.

Όντως, σε πρώτη ανάγνωση, ο πλούσιος έχει μόνον να φοβάται την μετά θάνατον τιμωρία. Παράλληλα, ο Λάζαρος μοιάζει να υπομένει την εξαθλίωση, στο όνομα μιας μετά θάνατον  αναπαύσεώς του στην αγκαλιά του Αβραάμ. Εάν παραμείνουμε σ΄ αυτήν την προσέγγιση, οι αδικημένοι ακούν έναν θεό να τους καθησυχάζει, λέγοντας:

«Κουράγιο! Όπου να ΄ναι τελειώνουν τα βάσανά σας. Ο θάνατος θα σημάνει για σας την απόλαυση όσων στερηθήκατε».

Αντιλαμβάνεστε βέβαια, πως ένας τέτοιος Χριστιανισμός θα αποτελούσε το ιδεώδες στήριγμα κάθε συστήματος αδικίας και καταπίεσης. Το μήνυμα όμως αυτό δεν είναι επ΄ ουδενί συμβατό με το όραμα του καινούργιου κόσμου, που επαγγέλλεται ο Θεός. Όχι μόνο η επουράνια, αλλά εξίσου, αν όχι περισσότερο, η επίγεια δικαιοσύνη αναδεικνύεται ως αναγκαιότητα από τον Θεό. Η Παλαιά Διαθήκη, με τον λόγο τού προφήτη Ησαΐα είναι απόλυτη: «Δικαιοσύνην μάθετε οι ενοικούντες επί της γης» (26, 9). Το ίδιο ξεκάθαρος είναι και ο Χριστός στους μακαρισμούς Του: «Μακαριοι οι πεινωντες και διψώντες την δικαιοσύνην ότι αυτοί χορτασθήσονται» (Μτθ.5,6). Στην Εκκλησία όμως δεν αρκεί αυτό. Σε έναν κόσμο, όπου οι χθεσινοί αδικημένοι, μεταβάλλονται στους αυριανούς καταπιεστές, εκείνη αναζητά την έξοδο από τον φαύλο κύκλο, με την αγάπη ως το βασικό …πολιτικό της πρόγραμμα. Αγάπη, όχι ως ανοχή προς τον ισχυρό που αδικεί, αλλά ως ποιότητα λόγου και δράσης, που κάνει τον αδικημένο να αγωνίζεται για πανανθρώπινες αξίες αντί για το στενό ατομικό του συμφέρον και τον ισχυρό να  απελευθερώνεται από τη δύναμή του και να συγκαταβαίνει προς τον συνάνθρωπο και αδελφό, αντί να κυριαρχείται από το αρπακτικό, που εγκατέστησε στην ανθρώπινη ψυχή η Πτώση.

Δεν είναι του κειμένου αυτού σκοπός να εξαντλήσει το θέμα της σχέσης του Χριστιανισμού με τους κοινωνικούς αγώνες για δικαιοσύνη, θέμα καίριο και άκρως επίκαιρο. Άλλωστε, αποτελεί αντικείμενο με πολλές Ελληνικές και διεθνείς βιβλιογραφικές πηγές. Στην δική μας περίπτωση, αρκεί να επισημάνουμε, πως δεν πρέπει να συνδέσουμε συνδέουμε επιπόλαια και επιφανειακά την σημερινή περικοπή με τις τρέχουσες οικονομικές και κοινωνικές εντάσεις. Η περικοπή έχει πνευματικό και όχι πολιτικό περιεχόμενο. Η σύνδεση αυτών των δύο πεδίων θα προκύψει αβίαστα σε ένα δεύτερο επίπεδο.

Πάντοτε, αλλά ιδιαίτερα στο σημερινό ανάγνωσμα, προαπαιτείτε μια εσωτερική… τακτοποίηση, πριν απευθυνθούμε στο ακροατήριό μας. Είναι πολύ δύσκολοι καιροί, για εύκολες και επιφανειακές προσεγγίσεις  σε θέματα φτώχειας και αναλγησίας εκ μέρους των ισχυρών του καιρού μας. Μπροστά μας είναι πολύ πιθανόν να βρίσκονται νέοι άνθρωποι, που βιώνουν με επώδυνη αμεσότητα την ανέχεια και να έχουν ήδη οδηγηθεί σε μια εσωτερική αγανάκτηση και οργή. Ό,τι βγει σήμερα από το στόμα μας πρέπει να είναι δουλεμένο μέσα μας, μετριοπαθές, αλλά και ξεκάθαρο. Θα σου πρότεινα λοιπόν να αφιερώσεις λίγο χρόνο σε προσωπική επεξεργασία, ανατρέχοντας λίγο και στα αμέσως προηγούμενα της περικοπής. Νομίζω, πως το αποτέλεσμα θα σε ικανοποιήσει.…