Recent Posts


  • ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ: ΜΙΑ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

    ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ: ΜΙΑ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

    Καλέ μου φίλε,  Καλή μου φίλη,

    Κλείνει σήμερα ο κύκλος και της φετινής σχολικής χρονιάς. Ήδη τα μεγαλύτερα παιδιά δίνουν τον δικό τους αγώνα στα θρανία των γραπτών θερινών εξετάσεων. Τα κοιτάμε εμείς, οι μεγαλύτεροι και ίσως να κουνάμε το κεφάλι, αναλογιζόμενοι το πόσο δυσκολότερες και συνθετότερες καταστάσεις τα περιμένουν στις εξετάσεις της ζωής που έρχεται. Τι νόημα όμως έχουν άραγε οι σκέψεις αυτές εκ των υστέρων; Σημασία έχει, πως από την πρώτη στιγμή της ζωής μας, παραλαμβάνουμε κλειστούς φακέλους με θέματα από μια αθέατη εξεταστική επιτροπή. Θέματα άλλοτε εύκολα, συνήθως όμως δύσκολα, που ζητούν λύση. Κάποιες φορές, βρισκόμαστε διαβασμένοι, συνήθως όμως συλλαμβανόμεθα παντελώς απροετοίμαστοι. Πάντα όμως πρέπει να δοθούν απαντήσεις. Και το χειρότερο; Καμιά ελπίδα αντιγραφής. Τα θέματα είναι αυστηρώς προσωπικά, όπως και οι λύσεις τους.

    Με αυτά και με άλλα… ποιητικά, αποχαιρετούμε τα παιδιά μας και βάζουμε τίτλους τέλους στη χειμωνιάτικη παρέα του κατηχητικού. Προσωπικά, δε μένω τόσο, στο αν θα τους λείψουν αναγνώσματα και αναλύσεις περικοπών. Το σημαντικότερο είναι, πως διακόπτεται για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα η ανθρώπινη επαφή, η χαρούμενη ατμόσφαιρα, η ευκαιρία για έκφραση συναισθημάτων και χαρισμάτων. Και δυστυχώς, η εποχή μας, αυτά είναι που έχει την περισσότερη ανάγκη.

    Κι όμως! Από προσωπική εμπειρία, μπορώ να διαβεβαιώσω, πως το καλοκαίρι προσφέρει μια ιδιαίτερη ευκαιρία, που πρακτικά είναι αδύνατον να την έχει κανείς το χειμώνα:

    Τις καλοκαιρινές κατασκηνώσεις.

    Ευκαιρία πολύτιμη και πολυδιάστατη. Ευκαιρία, που μπορεί να σφραγίσει ολόκληρη ζωή. Και δε μιλώ γενικώς για τις κατασκηνώσεις, που πραγματοποιούν λογής λογής φορείς ανά την Ελλάδα. Μιλώ ειδικά για τις κατασκηνώσεις των Ιερών Μητροπόλεων, όπου η κοινωνικότητα και οι δραστηριότητες συνδυάζονται με διακριτική προσφορά ευκαιριών για πνευματικές συζητήσεις και εμπειρίες, μέσα σε ένα πλαίσιο ηρεμίας και γαλήνης, που μόνο η Ελληνική καλοκαιρινή φύση μπορεί να προσφέρει.

    Όσοι πέρασαν από τέτοιου είδους κατασκηνώσεις μπορούν να βεβαιώσουν για το κάτι διαφορετικό, που προσφέρουν. Προσωπικά, βρίσκω ως σημαντικότερη αιτία την ευκαιρία να ζεις μαζί με άλλους για όλη τη διάρκεια της ημέρας, γεγονός που σε καλεί να παρατηρήσεις, να αποδεχτείς, να συμβιβαστείς, να υποχωρήσεις, να διεκδικήσεις ή και να συγχωρέσεις, προκειμένου να συνυπάρξεις. Έτσι όπως έγινε η κοινωνία μας, η κατασκήνωση προσφέρει την σπάνια δυνατότητα να συμβιώσεις και να δοκιμάσεις στην πράξη αλήθειες, μηνύματα και διδάγματα μιας ολόκληρης κατηχητικής χρονιάς. Διότι, τελικά, τι άλλο είναι η Εκκλησία, από μια παρέα ανθρώπων, που τους ενώνει η κοινή τους αγάπη για τον Χριστό και η επιθυμία τους να μιμηθούν την δική Του αγάπη στις σχέσεις μεταξύ τους;

    Μακάρι να αποφάσιζε κάθε παιδί, κάθε ηλικίας να χαρίσει στον εαυτό του μια τέτοια εμπειρία. Ιδίως μάλιστα αν αποφάσιζε να ακολουθήσει ολοκληρωτικά κάποιους διαφορετικούς ρυθμούς καθημερινότητας, θα του δινότανε η ευκαιρία να βιώσει κάτι το μοναδικό. Αν και δεν είναι εύκολο! Κυρίως η τεχνολογία, έχει σκαρφιστεί χίλιους δυο τρόπους αντικατάστασης των αληθινών προσώπων με εικονικά, μέσα από οθόνες και διαδικτυακές δεξαμενές αόρατων – και όχι πάντα ακίνδυνων – «φίλων».

    Γι’ αυτό, η κατασκήνωση, πέρα από χαλάρωση και αναψυχή, γίνεται πρόσκληση και πρόκληση. Πρόσκληση συμμετοχής σε μια κοινότητα με άλλους ρυθμούς και άλλες προτεραιότητες. Αλλά και πρόκληση δοκιμής προσωπικών δυνάμεων αντίστασης σε μέσα, εργαλεία, χειριστήρια και links, που έχουμε πειστεί πως μας είναι απαραίτητα. Με την έννοια αυτή, μια αλλού είδους νηστεία, μια άλλου είδους άσκηση μας καλεί. Αυτές είναι οι αληθινές εξαρτήσεις και η απελευθέρωση από αυτές απαιτεί έναν άλλου είδους πνευματικό αγώνα, προκειμένου, για να ενεργοποιήσουμε έναν άλλο κρυμμένο εαυτό. Εαυτό με κοινωνικότητα, περισυλλογή, ενέργεια για αληθινό παιχνίδι, διάθεση για βαθύ προβληματισμό, δύναμη για αντίσταση στο ρεύμα της εποχής.

    Και κάτι τελευταίο:

    Νομίζουν πολλοί, πως το καλοκαίρι είναι ένας επίλογος ενός έντονου και κοπιαστικού χειμώνα. Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Υπάρχει και το άλλο μισό της αλήθειας:

    Το κάθε καλοκαίρι είναι και ένας πρόλογος, μια προετοιμασία ενός ωραίου χειμώνα. Μέσα σε μια κατασκήνωση ρίχνεται ο πρώτος σπόρος μιας φιλίας, ο πρώτος σπόρος μιας πνευματικής απόφασης, ο πρώτος σπόρος μιας πιο συστηματικής λειτουργικής ζωής. Κάποιοι θησαυροί μιας καλοκαιρινής χριστιανικής κατασκήνωσης, μπορεί να στηρίξουν ένα χειμώνα διάσπασης στα τρέχοντα και τα υποχρεωτικά. Μικρά και μεγαλύτερα παιδιά, δικαιούνται αυτή την ευκαιρία. Είναι και στην ευθύνη ημών, των μεγαλυτέρων, αυτή τη δυνατότητα να την υποστηρίξουμε και να την ενθαρρύνουμε.

    Όσο για μας, εδώ, στην διαδικτυακή αυτή γειτονιά, δεν μπορούμε, παρά να ευχαριστήσουμε θερμά, όλους όσοι συνέβαλαν στην διάδοση και τον εμπλουτισμό της. Όπως καταλαβαίνετε, η ιστοσελίδα αυτή δεν έχει τόσο τον ρόλο ενός ακόμη άμβωνα. Περισσότερο φιλοδοξεί να πάρει το ρόλο μιας πνευματικής αυλής, με τη δροσιά της, τις πηγαίες συζητήσεις της, την ανθρώπινη επαφή και το μοίρασμα της αγάπης για την εκκλησία του Χριστού και όλους τους ανθρώπους. Πολλοί εμπλούτισαν την φετινή μας συντροφιά με υλικό, γνώμες και υποδείξεις. Να περάσει με το καλό και το καλοκαιράκι αυτό και εδώ είμαστε να τα ξαναπούμε.

    Προς το παρόν, ευχές θερμές, ευχές αδελφικές, για δύναμη, κουράγιο και πίστη, πως τίποτε δεν είναι ισχυρότερο από την πρόνοια και την φιλανθρωπία του Θεού για τον καθένα μας ξεχωριστά και όλον τον κόσμο!!…

  • Καλώς ήλθατε

    Αγαπημένοι μας φίλοι,

    Πολλά μπορεί να καταλογίσει κανείς στην εποχή μας. Όλοι είμαστε σχεδόν βέβαιοι, πως η ανθρωπότητα περνά τις χειρότερες μέρες της. Αυτό όμως, που πραγματικά λείπει και η απουσία του προκαλεί θλίψη, φόβο και απόλυτη σύγχυση, είναι το φως.

    Την έννοια του φωτός μπορεί κανείς να την προσδιορίσει με τους δικούς του όρους. Στη διδασκαλία όμως του Αποστόλου Παύλου, το φως ταυτίζεται με το πρόσωπο του Χριστού μας. Αυτός είναι, που με το λόγο Του, τη θυσία Του και με τη χάρη Του γίνεται το μέτρο των πραγμάτων, το μέτρο του καλού και του κακού, του ηθικού και του ανήθικου, του έντιμου και του άτιμου.

    Μπορεί, θεωρητικά, να είμαστε όλοι εχθροί του σκότους, κατά βάθος όμως το σκότους μας φαίνεται βολικό. Στο σκοτάδι όλα γίνονται κρυφά. Στο σκοτάδι τίποτε δεν φαίνεται και κανείς δεν είναι ένοχος για τίποτε. Στο σκοτάδι όμως κυρίως λείπει αυτό, που αν υπήρχε, πολλά πράγματα και πολλοί άνθρωποι θα ήταν καλύτεροι: Η ντροπή.

    Να γιατί οι Πατέρες μας, αποδίδουν στο πνευματικό φως, που εκπέμπει ο Τριαδικός Θεός, όχι μόνον την πνευματική ηδονή, αλλά και την επώδυνη επαφή με την αλήθεια. Το φως δεν φωτίζει μόνον. Γίνεται μέτρο που αξιολογεί τις επιλογές μας, που καλεί σε αυτοκριτική και που δείχνει το δρόμο σε μετάνοια. Και αυτή η διαδικασία είναι επώδυνη, διότι, όπως λένε οι Νηπτικοί Πατέρες, η κακή έξη προς την αμαρτία έχει ταυτιστεί με τον εαυτό μας και η αποκόλληση από αυτήν κρύβει πόνο πολύ. Πόνο όμως λυτρωτικό.

    Το Φως καταργεί την κατάσταση της σχετικότητας, όπου όλοι έχουν δίκιο και ο καθένας κατασκευάζει τη δική του ηθική, προσαρμοσμένη συνήθως εκ των υστέρων στην εγωπάθεια και τον ναρκισσισμό του. Το Φως κάνει τους ανθρώπους να μιλούν με ευθύτητα, χωρίς γιρλάντες και τεχνάσματα δημοσίων σχέσεων, χωρίς έννοια για διατάραξη ισορροπιών και απώλεια της εύνοιας εκ μέρους των ισχυρών. Κριτήριο για τον άνθρωπο του Φωτός είναι αυτό που αρέσει στον Κύριο (στ. 17), όχι διότι επιθυμεί να κολακέψει έναν δυνάστη Θεό, αλλά διότι επιθυμεί να ανταποκριθεί ολόψυχα, χωρίς εκπτώσεις και συμβιβασμούς, σε μια δωρεά απέραντης αγάπης.

     

    Η ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ

    Αγαπημένοι φίλοι,

     

    Ο κόσμος μας διψάει για ηγέτες. Όλοι λένε, πως ο καιρός των μεγάλων ηγετών πέρασε. Το γεγονός αυτό διαπιστώνεται, όχι μόνον στην πολιτική, αλλά και σε όλους τους επιστημονικούς και πνευματικούς χώρους. Πολλοί δεν το λένε αρνητικά. Θεωρούν, πως η πρόοδος της επιστήμης, η ακρίβεια των μετρήσεων, η μαζική παραγωγή τεχνοκρατών και στελεχών επιχειρήσεων σε όλα τα πεδία της καθημερινότητας είναι ικανή να ρυθμίσει ισορροπίες, να λύσει προβλήματα και κυρίως να πείσει για την αποτελεσματικότητα κάθε είδους αποφάσεων και μέτρων.

    Παρ΄ όλα αυτά, ο κάθε χώρος, ακόμη και ο στενά επιχειρηματικός, διψάει για ηγέτες. Δεν είναι τυχαίο, πως το θέμα «ΗΓΕΣΙΑ», έχει γίνει αντικείμενο μελέτης και ανάλυσης, πληθώρα μάλιστα σεμιναρίων παγκοσμίως, επιδιώκουν να διαμορφώσουν αποτελεσματικούς ηγέτες σε όλα τα πεδία της κοινωνικής ζωής. Η συγκέντρωση της προσοχής στον ρόλο του ηγέτη έχει οδηγήσει και σε ένα πολύ σημαντικό συμπέρασμα:

    Ο ηγέτης δεν είναι ένας αυστηρός διοικητής, ένας καλός οργανωτής ή ένας ηρωικός στρατηλάτης, όπως τον περιγράφουν οι σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας. Σήμερα, αποτελεσματικός ηγέτης θεωρείται

    • εκείνος, που θα μπορέσει να οραματιστεί μια καινούργια πραγματικότητα, καλύτερη από την τωρινή,
    • εκείνος που θα μπορέσει να πείσει τους συνεργάτες του για την αξία της υλοποίησης του οράματός του και τέλος,
    • εκείνος, που θα καταφέρει να τους συμπαρασύρει στον δρόμο της δράσης, με βασικό παράγοντα έμπνευσης το προσωπικό του παράδειγμα.

    Το θέμα είναι μεγάλο και βέβαια δεν μπορεί να εξαντληθεί στο σημείωμα αυτό. Αυτό όμως, που εύκολα μπορεί κανείς να διαπιστώσει, συνδυάζοντας όλα τα παραπάνω με την σημερινή Αποστολική περικοπή, είναι πως το ήθος και η πρακτική των Αποστολών και κατ΄ επέκτασιν η παράδοση της Εκκλησίας μας έχουν περιγράψει με λεπτομέρειες την ποιότητα του ηγέτη, αλλά και την έχουν φανερώσει διαχρονικά μέσα στη ζωή της Εκκλησίας.

    Κατ΄ αρχάς, ας μην ξεχνάς αγαπημένη φίλη και αγαπημένε φίλε, πως ο ρόλος σου ως κατηχητή είναι ένας ρόλος ηγετικός. Πρώτον, έχεις ενστερνιστεί ένα όραμα γενικό, το όραμα ενός κόσμου καλύτερου, ειρηνικότερου και δικαιότερου από τον δικό μας, για χάρτη του οποίου αφιερώνεις δυνάμεις και χρόνο, προκειμένου να συμβάλλεις στην υλοποίηση του. Δεύτερον, έχεις ενώπιον σου εν δυνάμει συνεργάτες σου, που περιμένουν από σένα, όχι απλή ενημέρωση, αλλά έμπνευση, ορμή, πίστη στο καλύτερο και καθοδήγηση προς την υλοποίησή του. Και τρίτον, οι μαθητές σου και οι κάθε λογής ακροατές σου είναι έτοιμοι να σε ακολουθούσουν σε έναν δρόμο, αν βέβαια πειστούν από το προσωπικό σου παράδειγμα, πως ο δρόμος αυτός αξίζει κάθε είδους θυσία.

    Υπάρχει και μια άλλη διάσταση: Στον δρόμο αυτό, είσαι και εσύ καθοδηγούμενος. Έχεις κάνει δικό σου ένα όραμα, που το θεμελίωσε Άλλος και που σε έπεισε με το προσωπικό Του παράδειγμα, πως, αν Τον ακολουθήσεις, η ζωή, τόσο η δική σου, όσο και όλης της ανθρωπότητας θα βρει λύσεις και απαντήσεις σε πλήθος ερωτημάτων και αδιεξόδων. Θα ήθελα όμως να αναλογιστείς, πως η φλόγα σου αυτή, της οποίας μόνον εσύ γνωρίζεις την θερμότητα, μένει αναμμένη, γιατί στη ζωή σου αξιώθηκες ανθρώπους , που σου την ενέπνευσαν, την κρατάνε αναμμένη και η παρουσία τους ή η μνήμη τους σε βοηθά να ξεπερνάς όλες τις δυσκολίες και τους πειρασμούς.…

  • Ουράνια και Επίγεια Δικαιοσύνη

    Ουράνια και Επίγεια Δικαιοσύνη

    «Η παραβολή του πλούσιου και του Λαζάρου»

    Σε εποχές σαν και τη δική μας, εποχές φτώχιας, αλλά και εξοργιστικής αδικίας, το να μιλήσουμε μόνο για μεταθανάτιες αμοιβές και τιμωρίες, αποτελεί πρόκληση, αλλά και δικαίωση της μομφής, που επί ενάμιση αιώνα τώρα αποδίδεται στη θρησκεία, ως «οπίου των λαών».

    Αυτά ακριβώς σκεπτόμουν, διαβάζοντας την παραβολή του πλούσιου και του Λάζαρου, που θα διαβαστεί στους ναούς μας τη επόμενη Κυριακή. Και είναι μεγάλος ο κίνδυνος, εάν η συγκεκριμένη περικοπή δεν τοποθετηθεί στο ακριβές της πλαίσιο, να παρερμηνευθεί και να αποπροσανατολίσει.

    Όντως, σε πρώτη ανάγνωση, ο πλούσιος έχει μόνον να φοβάται την μετά θάνατον τιμωρία. Παράλληλα, ο Λάζαρος μοιάζει να υπομένει την εξαθλίωση, στο όνομα μιας μετά θάνατον  αναπαύσεώς του στην αγκαλιά του Αβραάμ. Εάν παραμείνουμε σ΄ αυτήν την προσέγγιση, οι αδικημένοι ακούν έναν θεό να τους καθησυχάζει, λέγοντας:

    «Κουράγιο! Όπου να ΄ναι τελειώνουν τα βάσανά σας. Ο θάνατος θα σημάνει για σας την απόλαυση όσων στερηθήκατε».

    Αντιλαμβάνεστε βέβαια, πως ένας τέτοιος Χριστιανισμός θα αποτελούσε το ιδεώδες στήριγμα κάθε συστήματος αδικίας και καταπίεσης. Το μήνυμα όμως αυτό δεν είναι επ΄ ουδενί συμβατό με το όραμα του καινούργιου κόσμου, που επαγγέλλεται ο Θεός. Όχι μόνο η επουράνια, αλλά εξίσου, αν όχι περισσότερο, η επίγεια δικαιοσύνη αναδεικνύεται ως αναγκαιότητα από τον Θεό. Η Παλαιά Διαθήκη, με τον λόγο τού προφήτη Ησαΐα είναι απόλυτη: «Δικαιοσύνην μάθετε οι ενοικούντες επί της γης» (26, 9). Το ίδιο ξεκάθαρος είναι και ο Χριστός στους μακαρισμούς Του: «Μακαριοι οι πεινωντες και διψώντες την δικαιοσύνην ότι αυτοί χορτασθήσονται» (Μτθ.5,6). Στην Εκκλησία όμως δεν αρκεί αυτό. Σε έναν κόσμο, όπου οι χθεσινοί αδικημένοι, μεταβάλλονται στους αυριανούς καταπιεστές, εκείνη αναζητά την έξοδο από τον φαύλο κύκλο, με την αγάπη ως το βασικό …πολιτικό της πρόγραμμα. Αγάπη, όχι ως ανοχή προς τον ισχυρό που αδικεί, αλλά ως ποιότητα λόγου και δράσης, που κάνει τον αδικημένο να αγωνίζεται για πανανθρώπινες αξίες αντί για το στενό ατομικό του συμφέρον και τον ισχυρό να  απελευθερώνεται από τη δύναμή του και να συγκαταβαίνει προς τον συνάνθρωπο και αδελφό, αντί να κυριαρχείται από το αρπακτικό, που εγκατέστησε στην ανθρώπινη ψυχή η Πτώση.

    Δεν είναι του κειμένου αυτού σκοπός να εξαντλήσει το θέμα της σχέσης του Χριστιανισμού με τους κοινωνικούς αγώνες για δικαιοσύνη, θέμα καίριο και άκρως επίκαιρο. Άλλωστε, αποτελεί αντικείμενο με πολλές Ελληνικές και διεθνείς βιβλιογραφικές πηγές. Στην δική μας περίπτωση, αρκεί να επισημάνουμε, πως δεν πρέπει να συνδέσουμε συνδέουμε επιπόλαια και επιφανειακά την σημερινή περικοπή με τις τρέχουσες οικονομικές και κοινωνικές εντάσεις. Η περικοπή έχει πνευματικό και όχι πολιτικό περιεχόμενο. Η σύνδεση αυτών των δύο πεδίων θα προκύψει αβίαστα σε ένα δεύτερο επίπεδο.

    Πάντοτε, αλλά ιδιαίτερα στο σημερινό ανάγνωσμα, προαπαιτείτε μια εσωτερική… τακτοποίηση, πριν απευθυνθούμε στο ακροατήριό μας. Είναι πολύ δύσκολοι καιροί, για εύκολες και επιφανειακές προσεγγίσεις  σε θέματα φτώχειας και αναλγησίας εκ μέρους των ισχυρών του καιρού μας. Μπροστά μας είναι πολύ πιθανόν να βρίσκονται νέοι άνθρωποι, που βιώνουν με επώδυνη αμεσότητα την ανέχεια και να έχουν ήδη οδηγηθεί σε μια εσωτερική αγανάκτηση και οργή. Ό,τι βγει σήμερα από το στόμα μας πρέπει να είναι δουλεμένο μέσα μας, μετριοπαθές, αλλά και ξεκάθαρο. Θα σου πρότεινα λοιπόν να αφιερώσεις λίγο χρόνο σε προσωπική επεξεργασία, ανατρέχοντας λίγο και στα αμέσως προηγούμενα της περικοπής. Νομίζω, πως το αποτέλεσμα θα σε ικανοποιήσει.…


Archives

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!